Gedachtespinsels
12 december 2022
Bij een Friluftliv manier van leven hoort ook dat de ochtend start met een koudwaterdip. De douche is niet koud genoeg dus heb ik achter in de tuin een half wijnvat dat ik vul met regenwater. En daar boven woonde een spin, precies boven het badjashaakje.
De eerste keer dat ik haar zag hing ik best voorzichtig mijn badjas op, maar helaas had ik niet het héle web gezien (that’s the point natuurlijk). Een draad knapte en de spin vloog een stuk omhoog en bleef daar ineengekrompen bungelen. Ik schaamde me voor mijn onoplettendheid. De volgende dag keek ik nog beter toen ik mijn spullen ophing. De spin trok acht poten tegen haar lijf. Ook de dagen daarna reageerde ze als ik eraan kwam. Soms deed ik mijn bril in een brillenkoker en als die dichtklapte, schrok de spin zo dat het hele web golfde.
Vanaf die dag ging ik rustig tegen haar praten zodra ik eraan kwam, als ik mijn badjas ophing en als ik mij stond af te drogen. Na een paar dagen zag ik geen schrikreacties meer. Het web bleef lang hangen en zij groeide uit tot een hele dikke kruisspin die ik af en toe van heel dichtbij bewonderde. Zij vond dat duidelijk geen probleem meer en gluurde misschien wel even nieuwsgierig terug. En op een dag was ze weg, het hele web was ook weg. Ik vond dat echt jammer, want we leerden elkaar net goed kennen en een beetje begrijpen. En dat vind ik een van de mooiste dingen in het leven, een vorm van communicatie vinden met een totaal andere levensvorm.
En ik vraag me nu wat af. Als ze was opgegeten door een koolmees was er vast nog een web-ruine geweest. Ruimen spinnen hun web op als ze verkassen naar een andere plek om hun eitjes af te zetten?