Dier-mens

De nacht
zwart-wit negatief van de dag vol
wolven, krakende takken, huilende uilen
rovers, verkrachters en dieven
lampen aan, de deur dicht
vanzelf wordt het weer licht

De nacht
vol onbekende kleuren zuiver
zichtbaar voor bijzondere personen die
pas in de nacht naar buiten komen
hun weg vinden samen met de maan en
wiens geluiden wij niet verstaan

De nacht
haar het zwart afpakken is onwijs
dom, geen lichtend voorbeeld
de nacht laat alle leven groeien
verzacht moeheid en pijn
juist door zo diepzwart te zijn

Mijn liefde voor de nacht vertaalde zich al in de wens om in het donkere bos te gaan wonen,
laat in de avond nog even buiten te zijn, voelen hoe de nachtwezens tevoorschijn komen, luisteren naar het fluisteren van de bomen, de woorden van de uilen, de drukte die zich met geritsel laat horen van alles waarvan ik uit de kinderboeken leerde dat ik er bang voor zou moeten zijn, maar ook merken hoe heerlijk ik even later in slaap kan vallen.
Behalve over de romantiek van de nacht, leerde ik steeds meer over het nut van het donker, over het waaróm van dag en nacht en dat al dat licht waarmee wij mensen de nacht steeds meer buitensluiten niet goed is. Niet voor ons, maar ook niet voor alles wat leeft en groeit en ons beschermt en voedt op aarde.

Toen bleek er een organisatie te bestaan die zich hard maakt voor het behoud van de duisternis: Dark Sky International. Hoe belangrijk het is dat we stelling nemen tegen het steeds meer verbleken van de het donker, las ik deze week weer eens. Een jong bedrijf in California is van plan om via duizenden spiegels op satellieten direct licht op de Aarde te laten schijnen, precies daar waar men dat wil: het concept van “sunlight on demand”. Vrienden die ik het vertelde, geloofden het niet, fake news en dat kon ik me ook wel voorstellen. Helaas, het is echt. Lees: Sunlight on demand: how orbital illumination systems threaten to change the night as we know it.

Maar er is ook positief nieuws. Uw rapporteur gaat zich laten opleiden tot Nachtwachter, maar daarover later.