Elke avond voor ik ga slapen zit ik een half uurtje, samen met vrede op de veranda, valt geen zure regen, er is geen internet, hier wordt geen politiek bedreven, niemand is ergens voor of tegen, het is nuance die prachtig voor ons, in het donker, danst, nuance weet niks beter dan een ander, weet niet altijd hoe het zit, wikt en weegt, beweegt mee met het leven. Nuance, donkerrood van kleur, merk ik nu ik haar contouren langzaam wat beter zie, geeft knuffels aan wie wil, dat zijn er zo te voelen velen en dan, als er ook nog eens zomaar een kopje thee is neergezet, nestelt vrede zich dichter tegen me aan, niks dat storen kan behalve zoiets futiels als mijn neus die kort wordt opgehaald, het is tenslotte fris op de veranda en de uil die vrede en mij ziet zitten en nuance ziet dansen staart ons aan tot haar ogen tranen en zij de muis niet ziet die vlak onder haar liep, wij ademen diep en krachtig de gezuiverde nacht in tot onze hartslag is gedaald naar de laagte van de slaap. Als ik gapend opsta fluistert vrede vlug nog even: elke avond oefenen, onthouden en nooit vergeten, ook als ik niet op kom dagen.
