Er liep een klusser om mijn huis. Hij vond de tuin mooi. Ik vertelde hem dat het een stukje bos was wat ik zo veel mogelijk zo liet. Toen vertelde hij over zijn tuin. Een enorme tuin bij het huis dat van zijn ouders was geweest. Zijn gezin had besloten dat ze dat wilden delen, want hoe groot moet je tuin nou helemaal zijn? En nu delen ze het met de natuur.
Er liep een ziener om mijn huis. Hij zag de wildcamera en wilde die ook gaan plaatsen zodat hij zonder verstoring kon genieten van wat er langskwam. Maar eerst moest de boel verwilderen. Waar eerst een aangeharkte tuin lag, had hij een hele grote poel gegraven die in verbinding stond met het riviertje dat langs het terrein liep. De grond die was uitgegraven lag er in een wal omheen. Een stukje daarvan gaf hij een rechte wand, hij hoopte op oeverzwaluwen. Een ijsvogel was al gespot op de dode boom die hij langs het water had laten staan. Hij was nu al nieuwsgierig naar wat hij over een poosje op de camera zou zien. Hij deelde zijn wijsheid met mij.
Er liep een jonge vader om mijn huis. Hij had kleine kinderen en een partner. Allemaal vonden zij het heel normaal dat zij niet méér recht hadden op wat onze aarde biedt, dan de andere wezens die er leven.
Ik ontmoette iemand die mij hoop gaf op misschien toch toekomst voor de planeet. Iemand die hier leeft, op het platteland waar nogal wat mensen van geen delen willen weten. Net als in de stad overigens. Maar die mij ook de ogen opende voor wat nog meer mogelijk is: niet alleen je gereedschap en auto delen in een deel-economie, maar ook je tuin delen in deel-natuur. Als we steeds meer met elkaar gaan delen, als het ik-tijdperk verdwijnt, dan moet het goed komen toch? Zelfs een tuintje in de stad kan toch best een wildernishoekje hebben waar alles zijn gang mag gaan?
Er is maar één ding voor nodig: diepe liefde voor dit met een dunne blauwe waas omhulde wonder-bolletje vol kleur en leven, waar jij en ik en de bergen en bossen, korstmossen en koralen, zwaluwen en zweefvliegen, oceanen en octopussen en al die anderen steeds lastiger op ademen, terwijl we in volle vaart door het ijzige inktzwarte heelal suizen waar tot nu toe nog nooit een ander, net zo kleurrijk bolletje vol leven is gevonden. Deze klusser-ziener-vader bezat en deelde die diepe liefde.