Onrust en emotie
9 augustus 2022
Het dreef me vanavond de tuin uit, de onrust vanbinnen. Ik liet me leiden door mijn fiets. Die had geen haast, de zon scheen laag. Onder de klep van mijn pet ontweek ik de zon en keek in de gele, droge weiden. Een spoor van insectjes, piepklein als vonkjes boven het lange gras.
Op hun hoge nest nog twee jonge ooievaars.
Mijn fiets stuurde het bos in. Daar waar de bomen dicht bij elkaar stonden heerste schemer. Stilte alom, geen blaadje gaapte, geen vogel zong.
Licht verblindt als ik uit de bomentunnel tevoorschijn kom bij een groot veld met een sterk gekrompen waterplas. Vanaf de slikranden hoor ik watersnippen, maar zelfs mijn kijker vangt ze niet. Wat hij wel vangt, wat verderop, zijn tien zilverreigers, sommigen met gestrekte hals langzaam wadend in het lage water.
Zilverwit, sneeuw, slagroom, papier, suiker, doek, laken, lijk, de dood.
Door een hoog larixwoud fiets ik terug. Het licht kaatst op me, schitterend gefilterd als korte stroboscooppulsen tussen de naalden door. Zulke pracht maakt me machteloos, wanhopig. Ik mis de woorden die hier bij horen waardoor ik plotseling het zout voel dat op mijn wangen stroomt.
Ik ben zo dankbaar dat ik op deze planeet woon. Ik ben zo verdrietig dat wij mensen haar zo verkloten.