In de natuur gaat niets verloren
10 mei 2022
Toch lijkt de mens zijn wijsheid kwijt.
Nee, ik kan mijn wollen vesten even niet meer buiten hangen. Vanmorgen snapte ik een koolmeesje dat de wolvezeltjes uit mijn lievelingsvest aan het trekken was. Ik begrijp het wel. Sinds mijn hond naar de eeuwige jachtvelden is vertrokken missen ze de lekkere warme haren die overal in de tuin, onzichtbaar voor mij, te vinden waren. Heel soms vloog er zelfs een brutaaltje het huis binnen. Met een volle snor vertrok ze weer naar het nest. En nu is ze op zoek naar iets nieuws.
Iets nieuws is bij hen nooit echt nieuw, of het moeten verse blaadjes zijn en net uitgekomen groene rupsjes. Maar het is altijd organisch en komt uit de kringloopwinkel die de aarde is.
Waarom willen wij mensen het liefst nieuwe dingen? Of kopen we van alles wat we niet echt nodig hebben? Omdat we denken dat we daar recht op hebben. Omdat wij anders zijn dan de andere dieren. Hoe dat komt? En is dat zo? Dat vragen filosofen zich al duizenden jaren af.
Lees bijvoorbeeld dit artikel in Filosofie Magazine.
Daarin staat (onder meer) dat het een manier was om het wezen van de mens te beschrijven. Dat kon door te beschrijven hoe homo sapiens anders was dan andere dieren. Wij zouden ‘rationeler’ zijn, of ‘liefde’ kennen, de mens zou ‘zijn handelen zelf kunnen bepalen’. Op veel van deze kenmerken is ondertussen allang kritiek gekomen, omdat dieren ook wel degelijk kunnen plannen, keuzes maken, emoties en gevoelens hebben. Alleen zijn we ons door al deze kennis niet nederiger gaan opstellen t.o.v. andere dieren.
En toch, let maar eens op voelt het heel fijn om te lopen in een trui die al eerder door een ander is gedragen, het heeft iets. Een geschiedenis, ook al ken je die niet. Ik denk dat het ook heel fijn is om je nest te vullen met recyclet materiaal.