Slaaptijd
Het is lente, nu echt. Na een drukke dag is het bijna donker voordat de afwas klaar is en ik de bank op kan. Maar ik doe het niet. Ik ga naar buiten en loop mijn laantje op om samen met andere leefvormen de dag af te sluiten en de overgang te maken naar de nacht. De nacht die weer van andere dieren en planten is.
Buiten is alle kleur al weg. Zwart heeft de overhand, er zit wat grijs in de hemel. Maar het davert nog van geluiden: zanglijster, merel en roodborst vooral, galmen tegen de kathedraal dat het woud is. De meeste vogels zitten al ergens met hun snaveltje tussen de veren, de ogen dicht en misschien vleugeltjes tegen de oren:). Sommigen binnen in het nest, hol of vogelhuis. Alleen, samen of op eitjes.
Ik draai me om en loop de laan terug af, steeds op mijn hoede voor kunstlicht. Zoals een fietslamp of een tuinlamp. Maar gelukkig gaan die nergens aan waardoor ik nog steeds wat zie en ook de nachtdieren niet uit hun circadiaans ritme worden gehaald.
Dat is niet helemaal hetzelfde trouwens als de biologische klok, het circadiaans ritme is wel een van de vormen die daaronder vallen.
Het circadiaans ritme: het 24 uurs slaap-waakritme. Je hoort nog weinig over de effecten daarvan op het welbevinden van de leefvormen op aarde. Toch is het wel bekend dat het effect groot is op hormonen, slaappatronen, groei en ziekten. Denk zelf maar hoe een jetlag, ploegendienst en de verandering van winter en zomertijd je kan ontregelen. Het is niet voor niets een half etmaal licht en een half etmaal donker. En het is weer het mensdier dat nogal ondoordacht met dit aardse principe omgaat.
Het is nu helemaal stil en ik sta weer voor mijn huis. Ik ga naar binnen, het licht weer in. Ik, mensdier.