De natuurdefinitie
Iets wat ik nogal eens zeg is: ik voel me het beste buiten in de natuur, omdat ik me daar onderdeel van voel. Maar wat ‘natuur’ precies is, vind ik moeilijk te omschrijven. Er zijn mensdieren die vinden dat Nederland helemaal geen natuur meer heeft omdat alles er door de mens is beïnvloed of gemaakt. En dan heet het geen natuur meer, staat ook in woordenboek Van Dale.
Wat hier natuur was, is allang in stukjes verdeeld en gebruikt door onze soort, die zich er ook eigenaar van voelt. Er leeft alleen wat de mens toestaat; de rest is ‘onkruid’ of ‘ongedierte’ dat bestreden moet worden. Sommigen vinden het daardoor onzinnig dat we ons zo druk maken om stikstofneerslag in de ‘natuur’, want die hebben we niet.
Daarom horen er in Nederland ook geen wilde dieren, zoals de wolf. Behalve dat er geen natuur is, is Nederland ook ’te klein’ voor nieuwe wilde soorten vinden zij, want die eten onze gebruiks- en hobbydieren op (= dieren die niets toevoegen aan de biodiversiteit). Maar ja, wat moeten die wilde soorten anders eten, als het beetje echte wild dat er is, jaarlijks wordt ‘beheerd’ (=doodgeschoten) door Faunabeheer. Dat brengt meteen weer een nieuwe vraag: voor wie is Nederland te klein eigenlijk?
Betekenis 'NATUUR' VanDale: 1. alles op aarde wat niet door de mens is gemaakt: de planten, dieren, bergen enz.: wandelen in de vrije natuur; puur natuur gezegd van iets dat of iem. die geheel natuurlijk is 2. aangeboren aard of gestel; = geaardheid: hij is van nature vriendelijk
Van Dale geeft wel een heel westerse definitie van wat natuur is. Volgens natuurfilosoof Matthijs Schouten is het een Westers denken om de mens apart te zien van de natuur en ons zelfs het eigenaarschap ervan geven. Er zijn andere culturen die het heel anders zien, bijvoorbeeld in Azië of Zuid-Amerika. Daar is de mens onderdeel van de natuur, je hebt er “mensen en niet-mensen, maar allemaal zijn het personen”, aldus Schouten. Het zou ons Westers wereldbeeld zijn dat de oorzaak is van de klimaatcrisis en we zijn genoodzaakt om onze visie daarop te herzien. Schouten: “vooral door je weer verbonden te gaan voelen met de aarde, door verliefd worden op de aarde”.
Die laatste gedachte kan ik geheel beamen. En ook dat het een overweldigend gevoel is als dat lukt, want mij overkomt het af en toe. In wat ik natuur noem. Dus ook die gedachte, dat er geen natuur meer is, moet weg. En dat lukt als we inzien dat wij zelf onderdeel zijn van de natuur, dat wij natuur zíjn, en dat ook dat kleine rommelige stukje in je tuintje waar je roodborstje een wormpje pakt, voldoende is om weer verliefd te worden op de aarde.
Maar hoe moet dat met al die mensdieren die blijven geloven dat wij geen natuur meer hebben? Geen idee. Hoe kunnen die zich weer verbonden gaan voelen met de aarde en de natuur? Ik bedoel de individuen van die enorm invasieve inheemse soort, of moet ik onze soort zelfs zien als ‘ongedierte’? Of ja, ik weet het: eigenlijk zijn wij zelf die ongewenste wolf waar ons land te klein voor is.
Van harte aangebevolen: het hele artikel van Matthijs Schouten in MaatschapWij om te begrijpen hoe het zover heeft kunnen komen, maar ook over hoe wij anders kunnen kijken en anders kunnen doen.