oktober 2023

Ik kon niet schrijven, nauwelijks dichten, alles somberheid.

Terwijl de dagen kortten, stroomden de berichten over nóg meer oorlog en ellende binnen. De oorlog is nu overal. Heel dichtbij. Bijna ook in mij omdat ik niet meer goed weet hoe ik me op een open manier kan uitspreken over wat er gebeurt. Omdat ik me door sommigen in een groep geduwd voel als ik ergens mijn mening over geef. Maar ik ben geen groep en daarom zeg ik maar niks meer. Ik heb niet de indruk dat ik hoe dan ook de toenemende polarisatie kan stoppen. Het oorlogvoedende groepsdenken maakt me bang. De Boeren, De Wolf (de hele soort bedoelend), de Russen, de Islam, de Asielzoekers. Zelfs De Joden en De Palestijnen is weer terug. Groepsdenken: voedingsbodem voor onbegrip, haat en oorlog.

Daarboven woedt nog een oorlog. Die van Aarde die vecht om haar bestaan, terugslaat met aardbevingen, overstromingen, orkanen en een doorgaande opwarming. Ondertussen is het ontdooien van de permafrost op grote schaal hoogstwaarschijnlijk niet meer te stoppen, waardoor er dan ineens zo’n hoeveelheid methaan loskomt dat de temperatuurstijging voor veel levensvormen de dood betekent.
Ik weet dat er heel veel mensen zijn die zich hier heel veel zorgen over maken en die er alles aan willen doen om ervoor te zorgen dat er een levende Aarde blijft bestaan. Maar ook zijn er heel veel mensen en andere dieren en levensvormen die nu al op de rand van een bestaan wankelen omdat zij geen voedsel meer kunnen verbouwen, niets te eten hebben, geen huizen meer hebben, geen zorg, die niet weten waar ze heen moeten. En dat allemaal omdat hier en daar enkele puissant rijke mensdieren, voor wie het leven geheel verzorgd en beschermd wel doorgaat voorlopig, op dit bolletje hun machtsvertoon op voor mij onbegrijpelijke wijze botvieren.
Kortom: het is allemaal veel te veel en te groot. Voor mij.

Lees door! Want nu wordt het beter!

Dus wat moet je? Machteloos toekijken? Dat toch nooit!
Ik greep mij aan mijn haren het moeras der somberheid uit en gaf me op voor een studiedag die precies ging over alles wat hierboven staat. Het belangrijkste wat ik daar leerde was, dat het erkennen en voelen van mijn verdriet, woede en onmacht over wat er nu gebeurt in de wereld, de weg vrijmaakt voor actie. De emoties die je, bewust of onbewust, wegdrukt. Door bijvoorbeeld schaamte, waarom voel ik me zo want ik heb het toch nog goed; wat kan ik nou betekenen, alles gaat toch wel door. Of als bewuste keuze, geld moet rollen, business as usual. Het onderdrukken van emoties werkt verlammend.
Ik begreep ineens dat verdriet de keerzijde is van liefde. En dat het logisch is dat ik me zo voel. Want godin, wat houd ik van deze planeet.
We deden op deze studiedag een aantal inspirerende oefeningen. Daarna kon ik eindelijk weer zien dat er ook zo veel geweldige mensen zijn met prachtige initiatieven, dat ik zelf eigenlijk ook best actief ben, dat iedereen klein begint en dat ik me kan aansluiten bij anderen.

En dat de de gesprekken die ik heb met de roodborstjes om me heen, me eigenlijk altijd al de weg wijzen.

Studiedag HV Actieve Hoop
Oefening: De Raad van alle Wezens
Boekreview Joanna Macy
Permafrost National Geografic
Permafrost Beelden VRT