Winterzonnewende
Ik heb, op vrijdagmorgen 22 december om 4.28 uur, met hart en ziel meegedaan met de rituele viering van de terugkeer van het licht. Bijzonder, want in mijn vroegste jeugd voelde ik weerzin bij rituelen. Dat ze gewoon mooi kunnen zijn of ontroeren of iets kunnen losmaken, dat wist ik niet.
Thuis waren we atheïstisch en ik schaarde de meeste rituelen onder de onzin die bij godsdiensten hoorde. Ook Sinterklaas en kerstvieringen vond ik ‘moetjes’ en eigenlijk vind ik dat nog steeds, maar nu komt dat door de commerciële waanzin er omheen. Maar ondertussen zou ik mijzelf allang geen atheïst meer noemen en bovendien probeer ik zo min mogelijk in groepen, zoals ‘gelovigen’ te denken. Omdat het wit-zwart werkt, wij en zij, polariserend. Omdat ik zie dat er zo veel meer overeenkomsten zijn tussen levende wezens onderling dan verschillen. Iedere persoon verschilt van de ander, fijn want dan pas kan je leren van elkaar. Maar we hebben vooral ook zo veel gemeen.
Als je mijn blog leest, weet je dat ik het nu niet alleen over mens-dieren heb. Ook bij andere dieren hebben de labels die we ze geven, de overeenkomsten met ons gemaskeerd. Andere dieren zouden geen ‘bewustzijn’ hebben, of kunnen niet ‘plannen’, zijn ‘minder intelligent’. A. dat blijkt steeds vaker niet te kloppen en B. ook al zou het wel zo zijn, zij hebben weer eigenschappen die wij niet hebben. Niets geeft ons het recht om andere wezens als slaven te behandelen. Het zijn juist andere dieren die mij de waarde van sociale rituelen leerden: vlooien, begroetingen, afscheidsrituelen bij overlijden. Het heeft even geduurd voordat ik merkte dat rituelen ook mij hoop of houvast kunnen geven. Ondertussen heb ik zelfs eigen rituelen die mijn band met Aarde versterken en mij haar wijsheid en (veer)kracht doen voelen.
Twee midwinterhoorns (filmpje) met hun prachtige, ver rijkende tonen bliezen de duisternis over het meer. Een zachte echo stuitte terug. Op de oever brandden kaarsen. Wij mensdieren liepen bloot het water in, om daar het donker af te spoelen en even later te verrijzen in het licht. Terwijl wij in in het koude water lagen, wist ik mij omgeven door een eindeloze hoeveelheid andere wezens en keken er miljoenen sterren op ons neer. Eentje daarvan schoot van links naar rechts door het firmament. Ik heb een hele mooie wens gedaan. Na het afdrogen en aankleden, deelden we verwarmende drankjes en brood.
Geef mij vaker zo’n ritueel.