26 oktober: Dag van de stilte
Als ik na een periode in het bos weer eens in de stad kom, is mijn eerste gedachte: ik doe een koptelefoon op. Even later weet ik dat ik dat niet moet doen, te gevaarlijk en bovendien sluit ik me dan af van anderen en dat doen al te veel mensen, via oortjes of een koptelefoon. Ik voel het als een waarschuwing: ik wil geen contact. Ik vind dat gevaarlijk, het vraagt om onbegrip en conflicten. Maar aan de andere kant: hoe overleef je het nooit-stille en hoe overleeft je gehoor dat? Door de stilte af en toe in jezelf te vinden denk ik? Maar langzaam went het dan weer en ga ik zelf ook meer lawaai maken merk ik. Ik word er druk van en mis de momenten van inspiratie om te schrijven of te dichten. Er is gewoon te veel ruis. Sommige mensen worden zelfs bang voor stilte, omdat ze het gewoon niet kennen en in lawaai zijn opgegroeid.
Morgen, 29 oktober, is het de Dag van de stilte. Je hoort er maar weinig over. Er is een website en er zijn activiteiten. Ik ga meedoen met een stiltemeditatie. Eens kijken of ik stilte kan vinden in de stad. Hoe dan ook is het wel eens goed om stil te staan bij stilte, oftewel bij het gebrek eraan. Al sinds jaren weet ik dat ik pas in de stilte werkelijk kan ervaren wie ik ben. In de stilte borrelt er vanzelf energie op die recht uit mijzelf komt, vang ik mijn eigen ideeën op, ontstaan er plannen, voel ik vrijheid en geluk. Gewoon eens de stilte opzoeken is dus blijkbaar niet zo gewoon. Daar is zelfs een Dag voor nodig. Probeer het eens of misschien doe je het al jaren. Wat zijn jouw ervaringen?