Dier-mens

Klein zomeravond leed

Geüpdatet op

Ik kreeg nogal wat vragen over een zin in mijn vorige stukje. Hier is het antwoord.

Ken je dat!
Ben je lekker loom aan het lopen in een van de mooiste natuurgebieden van Nederland, hoor je opeens een afgrijselijk geluid. In de verte zie je een man (en echt geen oude man die niet meer harken kan) op het minigrasveldje voor zijn vakantiewoning zwaaien met een, tja sorry hoor, ik weet niet hoe ik het anders moet noemen, gigantisch piemelachtig ding. Als ik dichterbij kom, buigt hij zijn rug wat meer waardoor ik een grote paarse zak ontwaar. Ook dat ziet er, nou ja, niet fris uit. Hij heeft daar geen weet van, neuriet vast lekker mee met de grondtoon van die doedelzak op zijn rug. Zeer tevreden met zichzelf. Bezig in tuin en berm, in de buitenlucht bewegen, goed voor lijf en leden. Toch?

Met onnoemelijk veel herrie is deze meneer, behalve mijn humeur, onwijs veel insecten en kleine priegelbeestjes om zeep aan het helpen. Van die diertjes die we nodig hebben om de grond om te woelen, van bladeren humus te maken, of (beetje zielig) als voedsel te fungeren voor vogels en andere dieren. Maar de bewoner wil zijn gazonnetje en paadjes blijkbaar toch regelmatig geheel ontdoen van ieder blaadje pluisje beestje wat dan ook. Binnen stofzuig je toch ook je kleed?

Ach, het was zo’n mooie avond. Het had wat geregend, je ruikt het gemaaide gras in de weilanden waar ze tegenwoordig heel mooi in stroken maaien zodat de dieren kunnen vluchten naar de stukjes waar het gras nog staat. Het was stil en rustig, geen verkeer, niks nada noppes komt voorbij, er staan alleen wat dommelende paarden in de wei. Het is half zeven, de wind die er vanmiddag was heeft zichzelf weggeblazen, de zon schijnt, het is het begin van een van die zeldzame zwoele zomeravonden. Er heerste vrede in mij en wellicht ook wel op aarde. Ik zou het zo geloven, op deze adembenemende avond waarop alles mogelijk lijkt.

Maar vijftig meter verder hoor ik het nog. Was mijn broer maar hier, mijn broer zou er op af zijn gestapt, die heeft immers bij mijn moeders’ tuinman dat ding uit handen gerukt. Ik durf dat niet, ben bang voor mannen met zulke apparaten. Excuses vast vooraf aan alle leuke mannen die dit lezen, maar ik vraag me toch af of er echt vrouwen zijn die graag met zo’n apparaat gezien willen worden. Die het geweldig vinden, zo’n bal achterop en dan zwaaien met zo’n lange stengel die je dan ook regelmatig niet alleen naar beneden richt maar ook omhoog. Ik denk het eigenlijk niet. Zelf zou ik er volledig de slappe lach van krijgen.

Overheden schijnen al wat wijzer te worden bij het gebruik van de bladblazer, nu de consument nog.