Genoeg geneuzeld
De korte novemberdagen flitsten voorbij. Was de dag eventjes zichtbaar, dan was hij dat even later al niet meer. Ondanks mijn aangeleerde optimisme in oktober, kreeg november het voor elkaar om een diepe indruk achter te laten door verkiezingen met een uitkomst die ik nooit had verwacht in een democratisch land. Wat misschien laat zien hoe naïef ik ben en in wat voor een elitaire bubble ik leef.
Maar daarnaast heb ik gelukkig ook veel fantasie. Ik kreeg dus het gevoel dat het niet voor niets zo ontzettend hard regende. Met eindeloos stromende tranen geselde Aarde zichzelf en haar westerse bewoners, waardoor die langzaam zelf een beetje oplosten, losweekten van al hun zekerheden en er nogal wat mensdieren met ongeloof en verwarring omhoog keken.
Ik was een van hen en hoewel ik eerst niet wist wat ik daar zocht als ik omhoog keek, deed ik het wel. Dan moest ik diep zuchten, ik begreep ineens hoe zuurstofgebrek moet voelen. Verwachtte ik van boven een arm om me heen? Pas na afloop van de maand werd het me duidelijk. Nu begreep ik waarom ik mijn gezicht naar de hemel richtte en waarom mijn ogen de wolken, de regen, de maan, de sterren of de vallende bladeren, de doortrekkende ganzen, kortom: het ‘open niets’, zochten. Ik zocht letterlijk naar afstand, overzicht, waardoor ik me los kon maken van het kleine geneuzel in dit landje. Ik zocht naar zuurstof, naar het grote, het al. Dat is wat Aarde ons met haar tranen, volgens mij, ook wilde laten weten: “Het gaat in het leven niet om mij, om jou, het gaat om het al. Zien jullie dat dan niet.”
Nee, dat zien we niet omdat we de hele dag binnen zitten, op schermen kijken en alleen met onszelf bezig zijn. Dan zien we de belangrijke informatie die van buiten komt, van het andere leven om ons heen., inderdaad niet. En misschien verzint mijn geest ook dit weer, maar Aarde bedacht prompt een list. Begin december ging het in delen van het land sneeuwen. De witheid kaatste het vage winterschijnsel terug en bracht helder licht, waardoor de dagen langer leken. Het ging ook nog vriezen. Spannend ijs en tintelende frisheid. Dit kon geen toeval zijn, want wie wil er dan nog steeds niet naar buiten?
Zo slim bedacht van haar.