Je tuin, balkon, stoep of gevel. Verwaarloos die, doe er gewoon niks meer aan. Ik heb er ervaring mee.
Een buurtgenote zei laatst: ‘je kan aan je voortuin zien dat je niet vaak thuis bent.’ Oei, dacht ik. Maar de buurvrouw (die vanuit haar zolder naar beneden had gekeken) zei: ‘jouw tuin ziet er zo groen uit en er bloeit altijd wat, jij hebt echt groene vingers.’ Dan moet ik lachen, mijn vingers doen er haast niks en worden er zeker niet groen van. Maar haar opmerking zorgde ervoor dat ik het snoei en veegwerk, waar ik na lange tijd van afwezigheid tegenop zag, ineens onnodig vond.
Ik merk dat er veel dieren blij zijn met mijn verwilderde stadstuintje. Nog steeds zit er af en toe een vlinder in de laatbloeiende budleja. Musjes en mezen bezoeken de zaden van mijn uitgebloeide planten. De heggenmus hupt rond en natuurlijk is mijn roodborstje er en zingt lieflijk. Regelmatig schiet er een muis weg tussen het gevlochten snoeihout bij de schutting, maar ook uit de compostbak als ik daar wat ingooi. Ik heb veel klein grut als wormen, slakken, pissebedden en spinnen. De vijver is bijna helemaal dichtgegroeid met planten, daar ben ik maar wel even ingestapt en heb met al mijn kracht waterleliewortels losgewoeld. Ik weet niet of de kleine watersalamanders dat wel fijn vinden, maar volgens mij overwinteren die in de watermeter en niet hier. Verder laat ik het zo, het bevalt me. Het blad verkleurt en vormt een mooi isolatielaagje voor de planten tegen de bodem, de grond blijft vochtig en al die kleine nuttige bodemdiertjes komen daar hopelijk de winter mee door. Ik veeg alleen een klein paadje naar de schuur, de rest blijft liggen. Op mijn houten wijnvat-dompelbad groeien een paar prachtige kleine paddenstoeltjes. Man, wat ben ik lekker bezig met het bevorderen van de biodiversiteit en het verminderen van hittestress en uitdroging. Het zal tijd worden dat de koning jaarlijks lintjes gaat uitdelen aan burgers die zorgen voor een minimale ecologische voetprint. De groene lintjes.
De voortuin, die er helemáál uitziet als een oerwoud, herbergt een verstopte plek waar een egel zou kunnen slapen. Wishfull thinking, ik zie ze hier al jaren niet meer, maar je kunt maar voorbereid zijn. De fors uitgelopen meidoornhaag lijkt een kapsel dat wel eens een knipbeurt mag hebben. Maar straks als de takken kaal zijn, zal ik de nieuwe twijgen weer door de oudere heen vlechten, zodat de heg steeds dikker en ondoordringbaarder wordt. De aanzet tot nestjes.
Dus hierbij een oproep. Dit is het verwaarloosbare jaargetijde. Verwaarloos, verwaarloos. Laat alles lekker groeien en verwonder je over wat er gebeurt en wie er op af komen. Kan ook op balkon, in de dakgoot, op een paar gestapelde oude dakpannen bij de voordeur, door een plantje tegen de gevel te zetten. Zorg dat mensen denken dat je je tuin verwaarloost, en vat dat op als een groot compliment!