Omdat ik koorts had, hing ik al dagen op de bank. Deed maar wat gedachte-experimentjes, de koorts hielp daar bij. Zo zoomde ik mijzelf steeds verder uit. Tegenwoordig lukt me dat goed. Oefening baart kunst. Meestal is het een oefening in nederigheid, omdat het me laat zien hoe minuscuul ik ben op Aarde en dat mijn ego wel wat kleiner mag. Maar soms is het leuk om met dit kunstje wat anders te doen, een beetje te experimenteren. Deze keer lukte het om als een klein sterretje boven te blijven zweven en te kijken wat me opvalt als ik naar beneden kijk.
En wat zie ik? Dat is Sters, vertaald in Nederlands: En wat zie ik?
Een bolletje vol met auto’s! Bizar! Overal, echt overal waar je maar kijkt zie ik auto’s. Ze bedekken de meeste delen van Aarde. Overal staan en rijden die ijverige blikken blokjes in koddige kleuren (veel wit de laatste tijd). Ze verstoppen het leven op aarde. Dan flash ik in gedachten even terug naar mijn eigen stadswijk, waar bijna niemand meer op de stoep loopt omdat die door blik is geblokkeerd. En waar ik soms, als ik een rolstoel duw, wel de straat op móet en met moeite tussen het overige verkeer laveer. De trottoirs zijn parkeerplaats geworden aan beide zijden van de straat.
Er is net een heus referendum geweest in mijn stad. Veel burgers willen de uitbreiding van parkeervergunningen tegenhouden. Wie zijn gaan stemmen? De Tegenstemmers. De Voorstemmers (ik) niet, want voor je het weet halen ze daardoor juist de drempel waarmee het referendum geldig is. Waarom ik niet ’tegen’ stem, terwijl ik een auto heb, die ik zelfs hard nodig heb? Omdat ik mijzelf kan uitzoomen en dan stem je tegen, dat kan niet anders. We kunnen toch niet doorgaan met de aarde vol plaveien en vol zetten met (bl)ik? Het is vanaf boven geen gezicht.
Er gaat wat kriebelen in mijn keel en dan schiet ik ongelofelijk in de lach, want ik ga de gekste dingen zien. Ik zie de vonken van mijn sterretjeslichaam flitsen en denk: tja, ik ben al wat ouder en straks blijf ik hier hangen en laat ik ons bolletje zo achter. En ik ben wel nieuwsgierig naar hoe het verdergaat. Als ik heel goed tuur, valt me nu op dat ik bij de dikste auto’s wat van die wonderlijke wezentjes van onze invasieve soort zie staan, die veel hijgerige herrie veroorzaken en die het intens ingewikkeld maken voor de rest van de soort. Wat de reden daarvoor is, is totaal onduidelijk. Een genetisch defect misschien, waardoor ze moorden, intimideren en pesten fijn vinden en het gevoel hebben dat ze meer rechten hebben dan andere wezentjes? Je herkent ze vanaf de sterren omdat ze dus een enorme auto hebben (altijd zwart en ze rijden in een korte colonne) met geblindeerde ramen Daar, zie ik nu, rijden er best wel veel van rond. Eigenlijk helemaal niet om te lachen, ik veeg beschaamd wat druppels uit mijn verhitte hals.
Ik weet wel dat er veel soortgenoten zijn die blijven trachten goed met elkaar samen te werken en van alles proberen om dat te doen. Ze verzinnen regels over hoe dat kan, maar anderen hebben daar dan weer lak aan. Al tientallen eeuwen lang proberen we op allerlei manieren samen te werken. Maar dat wordt steeds ingewikkelder omdat we met veel te veel zijn. Maar we blijven creatief. Verzinnen we bijvoorbeeld ‘algoritmes’ waarmee het beter moet gaan maar dat doet meestal het niet. Je struikelt ook over de opleidingsinstituten die hun ijverige best doen om je te leren een ‘leider’ te zijn. Maar ach, voor sommigen helpt niets. Ach ach ach, hoe meer ze proberen hoe meer chaos terugslaat. Als het voor Aarde niet zo treurig was. Hoewel zij volgens mij een kei in relativeren is. Ze zal wel glimlachen en denken: ‘uit chaos komen zij en in chaos gaan zij ten onder. Zij wel, ik niet.’ En dan steekt ze een vurige tong naar ons uit of bellenblaast enorme bellen die, als ze knappen, landverschuivingen veroorzaken, of ze laat het gewoon eindeloos regenen.
Ik voel aan mijn voorhoofd: ik heb absoluut hoge koorts nu.
Mag ik weer in mijn ego? , vraag ik in het Sters ******* Blijf je niet liever hier?, is het antwoord Meer lezen over hoe moeilijk het is om auto's uit de stad te weren, maar dat het wel kan? Lees dit artikel uit de NRC.