Dierzaamheid : Vaches en famille
12 juli 2022
Ik kom een lichtbruine koeienfamilie tegen op de berg die ik opwandel. Het is eind juni in de Franse Alpen op het Massif des Ecrins: de weiden staan nog vol met bloemen, soms zijn er heel kleine vlekjes sneeuw te zien op de hoogste bergen rondom. Een rivier stroomt haastig bergafwaarts, ik hoor alpenkauwen en af en toe roept een marmot. Die ik maar niet te zien krijg. De lucht is zacht en fris, en stroomt in grote halen mijn hijgende longen in en uit.
We, ik ben hier met een vriendin, rusten even op een steen langs het pad. Een koeienfamilie bekijkt ons even en wij bekijken hen. Eerst zien we alleen hoe mooi ze zijn, lichtbruin met prachtige horens. Terwijl onze benen even ontzuren en de longen tot rust komen, staar ik verder naar de koeien die alweer rustig grazen. Je hoort ze trekken aan het gras en ondertussen klinken de forse bellen om hun nek als de kerkklokken in het dal.
Ik begin meer te zien. Naast de koeien liggen vijf kalfjes, bij elkaar, te rusten in het lange kruidige gras. Ze zijn nog vrij klein en zullen dus drinken bij hun moeder. Ik loop de koeien na en zie forse uiers maar ook koeien zonder. Dat zijn de pinken van vorig jaar. Achteraan ligt een koe met een heel dikke kop, hij heeft zelfs wat krulletjes. Geen koe maar een stier, met een ring door zijn neus.
Het is een hele familie.
Wat bijzonder.
Hemels.
Een woord dat je de koeien in Nederland ook zo enorm gunt. Helaas begint hun hemel pas na hun korte, meestal ondierlijke leven. Ik lees juist nu het boek ‘Dierzaamheid’, waarin verschillende auteurs het leven beschrijven van de dieren in Nederland, zowel de wilde als de huisdieren en de dieren in de vee-industrie. Het woord ‘duurzaamheid’ gaat hen niet ver genoeg. Het gaat nog steeds uit van de mens. Daarom introduceren ze het woord ‘dierzaamheid’ , hierbij wordt uitgegaan van het dier. Duurzaam samenleven met dieren komt ook het dier mens ten goede. ‘Iets kan alleen duurzaam zijn als het ook dierzaam is’.
Het gaat in dit boek over taal, gevoel, relatie, dieren op het land en in de zee, proefdieren, de wet. Maar vooral laat het zien hoe we naar een dierzamere samenleving kunnen komen.Het hoofdstuk Vee-industrie echter, laat een wereld zien die ik bijna niet kan lezen.
En ik dacht dat ik het wel wist -de bioindustrie- maar nee. Het is echt een industrie: de meeste dieren worden gezien als fabrieksonderdelen: koeien, kippen, varkens, geiten, kalkoenen, konijnen hebben er een verschrikkelijk en heel kort iets dat je nauwelijks ‘leven’ kunt noemen. Er zijn goede initiatieven en keurmerken, maar ondanks dat worden dieren door de meeste mens-dieren niet als onze mede-dieren gezien met wie we de planeet delen. Want dan bestond deze horror niet.